88,079
edits
No edit summary |
No edit summary |
||
| Line 105: | Line 105: | ||
Með útgeislun góðvildar, gleði og þakklætis mun öll náttúran að lokum ná óspilltu ástandi hins fullkomna aldingarðs Edens þar sem „Þá mun úlfurinn búa hjá lambinu og pardusdýrið liggja hjá kiðlingnum. Kálfur, ljón og alifé munu ganga saman...“<ref> Jes. 11:6.</ref> Lögmál hins villta frumskógar verður afnumið með krafti Krists og þeir menn sem eru svo lánsamir að vera áfram á þessari plánetu munu verða lifandi [[Kristir]]. Fyrir meðalgöngu þeirra verða allar náttúruverur leystar úr viðjum tímabundins dýraforms. Geislun guðdómlegrar ástar, sem rís upp í miklum slagkrafti, mun samstundis rjúfa og leysa upp tengsl þróaðra náttúruvera við sjálftakmarkandi dýramót og vitund. | Með útgeislun góðvildar, gleði og þakklætis mun öll náttúran að lokum ná óspilltu ástandi hins fullkomna aldingarðs Edens þar sem „Þá mun úlfurinn búa hjá lambinu og pardusdýrið liggja hjá kiðlingnum. Kálfur, ljón og alifé munu ganga saman...“<ref> Jes. 11:6.</ref> Lögmál hins villta frumskógar verður afnumið með krafti Krists og þeir menn sem eru svo lánsamir að vera áfram á þessari plánetu munu verða lifandi [[Kristir]]. Fyrir meðalgöngu þeirra verða allar náttúruverur leystar úr viðjum tímabundins dýraforms. Geislun guðdómlegrar ástar, sem rís upp í miklum slagkrafti, mun samstundis rjúfa og leysa upp tengsl þróaðra náttúruvera við sjálftakmarkandi dýramót og vitund. | ||
Sum ykkar muna eftir því að hafa lesið um ást mína á fuglunum og skepnunum og að þau hafi komið óttalaus til mín. Hjartkæru vinir, í flestum dýrum er óttinn afleiðing eigin tilfinninga mannkyns sem er eða hefur verið þröngvað upp á dýrin í gegnum [[múgvitundina]]. Lífshvöt mannsins sem varðveist hefur frá forsögulegum tímum viðheldur brennandi löngun til sjálfsverndar. Minningar kynstofnsins frá fyrri kynnum af villidýrum heldur lífi í sjálfvirkum viðbrögðum þar sem maðurinn snýst aftur í varnarstöðu þegar hann skynjar nærveru ákveðinna villtra dýra. | Sum ykkar muna eftir því að hafa lesið um ást mína á fuglunum og skepnunum og að þau hafi komið óttalaus til mín. Hjartkæru vinir, í flestum dýrum er óttinn afleiðing eigin tilfinninga mannkyns sem er eða hefur verið þröngvað upp á dýrin í gegnum [[múgvitundina]]. Lífshvöt mannsins sem varðveist hefur frá forsögulegum tímum viðheldur brennandi löngun til sjálfsverndar. Minningar kynstofnsins frá fyrri kynnum af villidýrum heldur lífi í sjálfvirkum viðbrögðum þar sem maðurinn snýst aftur í varnarstöðu þegar hann skynjar nærveru ákveðinna villtra dýra. | ||
edits